بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۳۷۷

امشب ز ساز میناگرم است جای مطرب کوک است قلقل می‌با نغمه‌های مطرب دریوزه چشم داریم ازکاسه‌های طنبور درحق ما بلند است دست دعای مطرب صد رنگ آه حسرت پیچیده‌ایم در دل این ناز وآن نیاز است از ما به پای مطرب کیفیت بم وزیر مفهوم انجمن نیست درپرده تا چه باشد منظور رای مطرب زان چهره عرقناک حیران حرف و صوتیم هرجاست‌تر صدایی دارد حیای مطرب شور لب تو ما را نگذاشت در دل خاک آتش به نیستان زد آخر هوای مطرب با محرمان عیشند بیگانگان ساقی وز درد بی‌نصیبند ناآشنای مطرب هرچند واسرایند صد ره ترانه جاه از نی بلندگردید شور نوای مطرب تا ما خموش بودیم شوق توبی‌نفس بود این اغنیا ندارند فیض غنای مطرب عذر دماغ مستان مسموع هیچکس نیست یارب‌که‌گیسوی چنگ افتد به پای مطرب قانون به زخمه نازان، دف از تپانجه خندان بر ساز ما فتاده‌ست یکسر بلای مطرب بیدل‌که رحم می‌کرد بر سخت‌جانی ما؟ ناخن اگر نمی‌بود زورآزمای مطرب