بیرون دویدن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بیرون دویدن . [ دَ دَ ] (مص مرکب ) به خارج آمدن با سرعت . برون شدن : انبجاس، انفجار؛ بیرون دویدن آب . (یادداشت مؤلف ). رجوع به دویدن شود.