بیرون نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیرون نشین . [ رون ْ، ن ِ ] (نف مرکب ) که در خارج بنشیند. که در درون و متن نباشد. از باطن به ظاهر آینده : رنگ درونی شده بیرون نشین گفته قضا کان َ من الکافرین . نظامی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بیرون نشین . [ رون ْ، ن ِ ] (نف مرکب ) که در خارج بنشیند. که در درون و متن نباشد. از باطن به ظاهر آینده : رنگ درونی شده بیرون نشین گفته قضا کان َ من الکافرین . نظامی .