بینگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بینگ . (اِخ ) جورج، ملقب به وایکاونت تارینگتن . (١٦٦٣ - ١٧٣٣ م .) دریاسالار انگلیسی که در جنگ جانشینی اسپانیا فرماندهی داشت . جهازات فرانسوی را که جیمز ادوارد استوارت میخواست با آنها به بریتانیای کبیر حمله کند دفع کرد (١٧٠٨ م .) وی در (١٧٢٧ م .) وزیر دریاداری شد. (دائرة المعارف فارسی ).
بینگ . (اِخ ) جان . (١٧٠٤ - ١٧٥٧ م .) دریاسالار انگلیسی، پسر جورج بینگ ملقب به وایکاونت تارینگتن . در ١٧٥٦ م . که فرانسویان به جزیره ٔ مینورکا هجوم بردند، بینگ مأمور شد که به کمک دژی که پایداری میکرد برود و چون این دژ سقوط کرد بینگ در محکمه ٔ نظامی محاکمه و سپس تیرباران شد. محکومیت وی خشم عمومی را برانگیخت . (دائرة المعارف فارسی ).