بیهشی

بیهشی . [ هَُ ] (حامص مرکب ) بیهوشی . رجوع به هش و هوش و بیهش و بیهوشی شود. ◄ بیخردی . بی رایی . بی تدبیری : فرستاده ٔ شهریاران کشی ز بیدانشی باشد و بیهشی . فردوسی . ◄ مدهوشی . هوش ازدست دادگی . ازخودرفتگی : فروبرده مستان سر از بیهشی برآورده آواز خنیاگران . منوچهری . مبادا بهشیاری و بیهشی کسی را ز فرمان او فرمشی . نظامی . چنان کان ددان در خروش آمدند از آن بیهشی باز هوش آمدند. نظامی . از آن بیهشی چون بهوش آمدند چه بود آنک ازو در خروش آمدند. نظامی . ♦ خواب بیهشی ؛ خواب غفلت و بیخبری : چشمت از خواب بیهشی بگشا خویشتن را بجوی و اندریاب . ناصرخسرو. ♦ داروی بیهشی ؛ دارویی که بدان مردم را بیهوش کنند : کسی کو خورد داروی بیهشی نباید گزیدن جز از خامشی . فردوسی . ♦ قدح بیهشی ؛ کنایه از قدح شراب : آدمی هوشمند عیش نداند ز فکر ساقی مجلس بیار آن قدح بیهشی . سعدی . رجوع به بیهوشی شود.