تأنیس
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ) [ ع. ] (مص م.) دمساز کردن، انس دادن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ) [ ع. ] (مص م.) دمساز کردن، انس دادن.
لغتنامه دهخدا؛ نسخه SQL
تانیس . (اِخ ) از شهرهای مصر باستان در میان مصب نیل که مقر پادشاهان «هیکسُس » و منشاء بیست ویکمین سلاله ٔ سلطنتی مصر بود.