تابوک

(بُ) (اِ.) بالاخانة کوچک، غرفه.<br>

(بُ) (اِ.) بالاخانه کوچک، غرفه.

تابوک . (اِ) مخارجه ٔ عمارت را گویند. (برهان ) (فرهنگ جهانگیری ). بالاخانه ٔ کوچک که در بالا واقع شود و آن را مخارجه گویند، فرالاوی گفته : هوشم ز ذوق لطف سخنهای جان فزاش از حجره ٔ دلم سوی تابوک گوش شد. (انجمن آرا) (آنندراج ). بیرون داشت عمارتها. (شرفنامه ٔ منیری ). بالاخانه . غرفه . خانه ٔ کوچک (اِ مرکب )، مخارجه ٔ عمارت که در تحت آن ستونی نباشد. (بالکن ). ◄ مجازاً لاله ٔ گوش را گفته اند و شعر فرالاوی هم همین معنی را افاده کند.