تاج ده

تاج ده . [ دِه ْ ] (نف مرکب ) پادشاهی ده . بزرگ گرداننده . ارجمندکننده : وی بصدای صریر خامه ٔ جانبخش تو تاج ده اردشیر تخت نه اردوان . خاقانی . باج ستان ملوک تاج ده انبیا کز در او یافت عقل خط امان از عقاب . خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص ٤٥). ای گهر تاج فرستادگان تاج ده گوهر آزادگان . نظامی . کمر دزد را دانم از تاج ده . نظامی .