تادیزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تادیزی . [ زی ی ] (ص نسبی ) منسوب به تادیزه .
تادیزی . [زی ی ] (اِخ ) ابوعلی حسن بن ضحاک بن مطربن هناد تادیزی بخاری . وی از اسباطبن یسع روایت کند و ابوبکر محمدبن حسن مقری از او روایت دارد. وی به شعبان ٣٢٦ هَ . ق . درگذشت . رجوع به معجم البلدان (تادیزه ) و انساب سمعانی برگ ١٠٢ «ب » شود.