تازندگان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تازندگان . [ زَ دَ / دِ ] (اِ) ج ِ تازنده . دوندگان . حمله کنندگان : و خیلتاش و مردی از عرب از تازندگان دیوسواران نامزد شدند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٤٧). تازنده ای بود از تازندگان که همتا نداشت . (تاریخ بیهقی ایضاً ص ١١٧). رجوع به تاختن و تاز و تازنده شود.