تازه داشتن

تازه داشتن . [ زَ / زِ ت َ ] (مص مرکب ) مجازاً، خوش داشتن : تو طبع و دل را هم شاد و تازه دار همی که خسروی بتو تازه ست و مملکت بتو شاد. مسعودسعد. ◄ تجدید کردن . از نو بکاربردن . احیا کردن : در توحید زن کآوازه داری چرا رسم مغان را تازه داری ؟ نظامی . ◄ مجازاً، خوشروی و خندان بودن . شادمان داشتن چهره . بشاش بودن . خود را شاد و مسرور نشان دادن . روی را تازه ساختن : نشستیم هر دو برامش بهم بمی تازه داریم روی دژم . فردوسی . ما را همی بخواهی پس روی تازه دار تا خواجه مر ترا بپذیردز من مگر. فرخی . چشم امید بمژگان ترخود داریم روی خود تازه به آب گهر خود داریم . صائب .