تاوتک

تاوتک . [ وُ ت َ ] (اِ مرکب ) «تا» + «تک » (ترکیب دوکلمه مترادف ). صاحب برهان و آنندراج آرند: بمعنی دوتا و هر دوتا باشد - انتهی . مضاعف و دوتا و دولا. (ناظم الاطباء). هر دو تنها بود، شاعر گوید : بتک تاو کر بیشتر تاوتک (؟) که باشد که بیتی بود تاوتک . (لغت فرس اسدی چ عباس اقبال ص ٣٠٩ و حاشیه ٔ فرهنگ اسدی نخجوانی ). محمد معین در حاشیه ٔ برهان پس از نقل معنی و شاهد لغت فرس اسدی آرد: پیدا است که تاوتک را مترادف و هر دو را بمعنی تنها و فرد گرفته و فرهنگ نویسان بعدی غلط خوانده و فهمیده اند. رجوع به «تا» و «تک » شود.