تایة

تایة. [ ی َ ] (ع اِ) نعتی است در طایه بهمه ٔ معانی . (منتهی الارب ). رجوع به طایه شود.

تایه . [ ی َ / ی ِ ] (اِ) نخی که تابیده شده باشد. (لسان العجم شعوری ج ١ ورق ٢٩٢). رشته ٔ باریک . (ناظم الاطباء). ◄ روشنی روغن، هر نوع که باشد. (لسان العجم ایضاً). ◄ جلوه ٔ ظاهری هرچیز فربهی . ◄ جای خشک کردن علف و جای خشک کردن خرما. (ناظم الاطباء).

تایه . [ ی َ / ی ِ ] (اِ) دایه . (ناظم الاطباء). در تداول عوام دایه . حاضِنَة. رجوع به دایه شود.