تب سوخته

تب سوخته . [ ت َ ب ِ ت َ / ت ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) تبی که از احتراق اخلاط عارض شود و آن البته موجب هذیان و اختلال حواس باشد. (آنندراج ) : در ختم دعا گوش مسیحا چو طبیب است سنجر ز تب سوخته چند این همه هذیان ؟ سنجر کاشی (از آنندراج ).