تباد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تباد. [ ت َ دد ] (ع مص ) (از «ب دد») حریف و همتای خویش را در حرب گرفتن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).