تباطو

تباطؤ. [ ت َ طُءْ ] (ع مص ) درنگی شدن در رفتار. (تاج المصادر بیهقی ). سپس ماندن . عقب افتادن . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). درنگی کردن در رفتار. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تباطاء الرجل فی مسیره ؛ درنگی کرد در رفتار. (منتهی الارب ).