تبخاله دمیدن

تبخاله دمیدن . [ ت َ ل َ / ل ِ دَ دَ ] (مص مرکب ) تبخاله افتادن . تبخاله برآوردن . تبخاله زدن : پنداری تبخاله ٔ خردک بدمیده ست بر گرد عقیقین دو لب دلبر عیار. منوچهری . با که سرگرم سخن گشت که تبخاله دمید بر لب او ستم از شعله ٔ آواز خود است . خان آرزو (از آنندراج ). رجوع به تبخال و تبخاله و دیگر ترکیب های این دو کلمه شود.