تبزعر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تبزعر. [ ت َ ب َ ع ُ ] (ع مص ) بدخلقی نمودن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تبزعر علینا؛ بدخلقی نمود با ما. (منتهی الارب ).