تبلید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تبلید. [ ت َ ] (ع مص ) متوجه نشدن بچیزی . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ بخل کردن و ندادن . (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ خویشتن بر زمین زدن . (تاج المصادر بیهقی ) (اقرب الموارد) (قطر المحیط)(منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ سست و ناتوان شدن در کار: تدارکه ُ اعراق ُ سوء فبلدا. (از اقرب الموارد). ◄ نباریدن ابر. (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ سبقت نکردن اسب در دویدن . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).