تجاحف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تجاحف . [ ت َ ح ُ ] (ع مص ) بشمشیر و عصا فرا گرفتن بعض ایشان مر بعض را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). بشمشیر و عصا فراگرفتن یکدیگر را.(آنندراج ). ◄ ربودن گوی را به چوگان . ◄ (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).