تجخیر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تجخیر. [ ت َ ] (ع مص ) فراخ کردن سر چاه را. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).