تجنیح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تجنیح . [ ت َ ] (ع مص ) میل دادن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ اعتماد کردن بر دو کف دست و استاده و گشاده داشتن هر دو بازو در سجده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ قرار دادن مر او را بالی . ◄ نسبت دادن کسی را به گناه . (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط).