تجوز

(تَ جَ وُّ) [ ع. ] (مص ل.)<BR>۱- آسان گرفتن، آسان فراگرفتن.<BR>۳- عفو کردن (گناه را).<BR>۴- سخنی به مجاز گفتن.<BR>۵- سبک گزاردن (نماز را)؛ ج. تجوزات.<br>

(تَ جَ وُّ) [ ع. ] (مص ل.) ۱- آسان گرفتن، آسان فراگرفتن. ۳- عفو کردن (گناه را). ۴- سخنی به مجاز گفتن. ۵- سبک گزاردن (نماز را)؛ ج. تجوزات.

تجوز. [ ت َ ج َوْ وُ ] (ع مص ) آسان فاگرفتن . (تاج المصادر بیهقی ). آسان فراگرفتن . (زوزنی ). آسان فراگرفتن چیزی را و چشم پوشی کردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). ◄ عفو کردن گناه کسی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). ◄ قبول کردن درم های مغشوش . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). ◄ سبک گزاردن نماز را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). و در حدیث : اسمع بکاء الصبی فاتجوز فی صلاتی . (اقرب الموارد). ◄ سخن بمجاز گفتن . (تاج المصادر بیهقی ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (اقرب الموارد) (قطر المحیط).