تخاوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تخاوی . [ ت َ / ت ُ ] (ص نسبی ) منسوب به قریه ٔ تخاوه . رجوع به تخاوه شود.
تخاوی . [ ت َ / ت ُ ] (اِخ ) یاقوت از قول امیر ابن ماکولا آرد: ابوعلی الحسن بن ابی طاهر عبدالاعلی بن احمد السعدی سعدبن مالک التخاوی، منسوب به قریه ٔ داروم غزه شام است . وی شاعری امی بود و من او را در محلتی از ریف مصر ملاقات کردم و سریعالخاطر... و مرتجل الشعر بود. (معجم البلدان ). رجوع به تخاوه شود.