تخریب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تخریب . [ت َ ] (ع مص ) ناآباد کردن چیزی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ویران کردن . (تاج المصادر بیهقی ) (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). خراب کردن . (آنندراج ). ویرانی و خرابی و پایمالی و پاسپردگی و انهدام . (ناظم الاطباء). ویران گردانیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (المنجد) : چون بواسطه ٔ دیار هند رسید لشکر به تخریب دیار... دست برگشاد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ ١ تهران ص ٣٢١). صحت این حس ز معموری تن صحت آن حس ز تخریب بدن . مولوی . ◄ تخریب مزاده ؛ خُرْبة قرار دادن توشه دان را. (اقرب الموارد) (المنجد).