تدارس
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تدارس . [ ت َ رُ ] (ع مص ) با هم درس خواندن . (زوزنی ). با هم درس خواندن کتاب : تدارسوه ُ حتی حفظوه ُ. تدارَس َ الکتاب َ و اِدّارسه ُ؛ ای درسه ُ و فی الحدیث : «تدارسوا القرآن »؛ ای اقرأوه ُو تعهدوه ُ لئلاتنسوه ُ. (اقرب الموارد). ◄ سبق گفتن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).