تدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تدی . [ ] (اِخ ) (سینه ) لقب یهودای حواریست (انجیل مرقس ٣:١٨). در بعضی از نسخه های قدیمی متی تدیوس و یکی لباوس و دیگری «لبیوس که اسم دیگرش تدیوس است » می نویسد. لوقا در هر دو نسب نامه اش او را یهودا خطاب میکند. (انجیل لوقا ٦:١٦ کتاب اعمال رسولان ١:١٣). رجوع به یهودا شود. (از قاموس کتاب مقدس ).