تراشنده

تراشنده . [ ت َ ش َ دَ / دِ ] (نف ) حلاق . (ملخص اللغات حسن خطیب کرمانی ). سرتراش . سلمانی : مگر کآن غلام از جهان درگذشت بدیگر تراشنده محتاج گشت . نظامی . تراشنده استادی آمد فراز بپوشیدگی موی او کرد باز. نظامی . تراشنده کاین داستان را شنید به از راست گفتن جوابی ندید. نظامی . ◄ تراش دهنده، چون تیشه ٔ سنگتراشان، یا درودگران و جز آنها : هم طبع او چو تیشه تراشنده هم خوی او برنده چو منشارش . خاقانی .