ترانه بستن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ترانه بستن . [ ت َ ن َ / ن ِ ب َ ت َ ] (مص مرکب ) سرود و نغمه ساختن . نغمه سرایی و سرودگویی کردن : ز گل به سینه ٔ بلبل هزار خار شکست کنون ترانه بوصف بهار می بندد. محمدحسن خان حسن (از بهار عجم ) (از آنندراج ) (از ارمغان آصفی ).