تربو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تربو. [ ت َ ] (اِ) پارچه ٔ سفید و سفت و باریک را گویند. (برهان ) (ناظم الاطباء). جامه ٔ باریک سفت . (شرفنامه ٔ منیری ) (آنندراج ). جامه ٔ باریک سفت . (فرهنگ رشیدی ). جامه ٔ باریک سفته را خوانند. (فرهنگ جهانگیری ) (انجمن آرا).
تربو. [ ت َ] (اِ) تربزه . (ناظم الاطباء). رجوع به تربزه شود.