ترناوذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ترناوذی . [ ت ُ وَ ] (اِخ ) احمدبن عیسی المؤدب مکنی به ابوحامد. از ابی اللیث نصربن الحسین و محمدبن المهلب و یحیی بن جعفر روایت دارد و ابومحمد عبداﷲبن عامربن اسدالمستملی از او روایت کرده است . (از معجم البلدان ).
ترناوذی . [ ت ُ وَ ] (ص نسبی ) منسوب است به ترناوه که قریه ای است از قراء بخارا. (از سمعانی ).