تره تیزک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تره تیزک . [ ت َ رَ /رِ زَ ] (اِ مرکب ) از تره + تیز + ک (پسوند) ترتیزک یا شاهی گیاهی است از تیره ٔ چلیپائیان . (حاشیه ٔ برهان چ معین ). یعنی سبزه ای که تخمش به هند، هالم و جندمور نام دارد. (شرفنامه ٔ منیری ). و رجوع به ترتیزک و تره تندک و شاهی و گیاه شناسی گل گلاب ص ٢٠٨ شود.
تره تیزک . [ ت َ رِزَ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان گنجگاه در بخش سنجیدشهرستان هروآباد که در ١٢ هزارگزی باختر مرکز بخش گیوی و ٣ هزارگزی شوسه ٔ اردبیل به هروآباد واقع است . کوهستانی و معتدل است و ٤١٤ تن سکنه دارد. آب آن از چشمه و محصول آن حبوبات و غلات و شغل مردم زراعت است .راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٤).