تزلیق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تزلیق . [ ت َ ] (ع مص ) موی ستردن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ).ستردن موی سر را.(منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ لغزان گردانیدن جای . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ نیک آلودن بدن به روغن و مانند آن به حدی که دست را بلغزاند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ لغزانیدن کسی را. (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ پیوسته تیز داشتن حدیده را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد).