تساقط
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(تَ قُ) (مص ل.) سقوط کردن، فروافتادن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(تَ قُ) (مص ل.) سقوط کردن، فروافتادن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تساقط. [ ت َ ق ُ ] (ع مص ) بیوفتادن (زوزنی ). بیفتادن (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ). پی درپی افتادن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). تتابع سقوط چیزی . (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ خود را بر چیزی افکندن . ◄ (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة) (از اقرب الموارد). ◄ افتادن . ◄ بیفکندن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).