تستریون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تستریون . [ ت ُ ت َ ری یو ] (اِخ ) محله ای به بغداد، در جانب غربی بین دجله و باب البصره بود که در آن اهالی تستر (شوشتر) سکونت داشتند ولباسهای شوشتری درست می کردند. (از معجم البلدان ).
تستریون . [ ت ُ ت َ ری یو ] (ع ص نسبی ) جمع تستری . (معجم البلدان ). منسوبان به تستر (شوشتر). و رجوع به تستر شود.