تسخر

تسخر. [ ت َ خ َ ] (اِ) مسخرگی و تمسخر باشد. گویند عربی است . (برهان ). مأخوذ از تازی، استهزاء و بذله ومسخرگی و سخریه . (ناظم الاطباء). بمعنی تَسَخﱡر فارسیان استعمال کرده اند. (شرفنامه ٔ منیری ) : آن دهن کژ کرد و از تسخر بخواند نام احمد را دهانش کژ بماند. مولوی . سالها جستم ندیدم یک نشان جز که طنز و تسخر این سرخوشان . مولوی . گفت رو خواجه مرا غربال نیست گفت میزان ده بر این تسخر مایست . مولوی . تیر را چرخ ار بدورش خواند کاتب باک نیست پیش امی می نهاد آری پی تسخر دوات . کاتبی (از شرفنامه ٔ منیری ). برخر همی نشاند خصم ترا به عنف هر روز سخره وار پی تسخر آسمان . (مؤلف شرفنامه ٔ منیری ). و رجوع به تَسَخﱡر شود.

تسخر. [ ت َ س َخ ْ خ ُ ] (ع مص ) به سخره گرفتن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). فرمان بردار کردن دیگری را ورام کردن و بی مزد کاری گرفتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). بی مزد کاری را بر دیگری تکلیف کردن . (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ چارپای کسی را بدون مزد سوار شدن . (از متن اللغة). ◄ استهزاء و ریشخند کردن کسی را: تسخر به و منه ؛ هزی ٔ به . (از المنجد). و رجوع به تَسخَر شود.