تسروک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تسروک . [ ت َ س َ رْ وُ ] (ع مص ) سروکة. (منتهی الارب ). بد روشی و درنگی و سستی در رفتار از لاغری یا ماندگی . (ناظم الاطباء) (ازاقرب الموارد) (از المنجد): سروک فلان و تسروک، مشی مشیة ردیة اوبطیة من هزال او اعیاء. (قطر المحیط).