تشحذ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تشحذ. [ ت َ ش َح ْ ح ُ ] (ع مص ) راندن کسی را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). طرد کردن کسی را. (از متن اللغة) (از اقرب الموارد) (از المنجد): تشحذنی فلان و ترعفنی ؛ ای طردنی و عنانی . (اقرب الموارد). ◄ الحاح کردن کسی را در سؤال . (از متن اللغة) (از المنجد).