تشنه جگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تشنه جگر. [ ت ِ ن َ / ن ِ ج ِ گ َ ] (ص مرکب ) کنایه از اشتیاق باشد. (برهان ). کسی که اشتیاق چیزی را داشته باشد. (ناظم الاطباء). تشنه دل . کنایه از مشتاق است . (انجمن آرا) : تشنه جگر و غریق آبیم شب کور و ندیم آفتابیم . نظامی . ای که از آب عقیق تو فلک سرسبز است نیست انصاف بر این تشنه جگر خندیدن . صائب (از آنندراج ). صبر کن بر نفس گرم خود ای تشنه جگر که چو دل آب شود، چشمه ٔ حیوان گردد. صائب (ایضاً).