تشیع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تشیع. [ ت َ ش َی ْ ی ُ ] (از ع، اِ) مذهب شیعه . (ناظم الاطباء). و رجوع به شیعه شود.
تشیع. [ ت َ ش َی ْ ی ُ ] (ع مص ) دعوی شیعت کردن . (تاج المصادر بیهقی ). دعوی مذهب شیعت کردن . (زوزنی ). دعوی مذهب شیعه کردن . (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی ) (غیاث اللغات ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). خود را شیعه نمودن . (غیاث اللغات ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). دعوی شیعیت کردن . و خود را شیعی نمودن . (منتهی الارب ): تشیع الرجل ؛ ادعی دعوی الشیعة. (اقرب الموارد). ◄ پراکنده شدن قطره های شیر در آب . ◄ هلاک شدن در هوای چیزی . ◄ سبک عقل و برافروخته کردن خشم کسی را. ◄ پراگنده شدن [ آثار ] پیری در کسی . (از اقرب الموارد).