تصتع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تصتع. [ ت َ ص َت ْ ت ُ ] (ع مص ) دودله شدن در کاری یا تنها آمدن یابدون چیزی دیگر و یا برهنه آمدن یا آمدن و رفتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). جاء فلان یتصتع الینا و علینا. (اقرب الموارد).