تصتیه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تصتیه . [ ت َ ] (ع مص ) خوار و حقیر گردانیدن کسی را و رام گردانیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).