تعلیة
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تعلیة. [ ت َ ی َ ] (ع مص ) بلند کردن . (تاج المصادر بیهقی ) (دهار). بلند گردانیدن . (زوزنی ). بلند و بزرگ ساختن . ◄ برآمدن بر چیزی . ◄ فرود آوردن بار از ستور. ◄ سرنامه نوشتن کتاب را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ و یقال : علیت الحبل ؛ ای رفعته الی وضعه من البکرة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).