تغافل پسند
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تغافل پسند. [ ت َ ف ُ پ َ س َ ] (نف مرکب ) تغافل پیشه . تغافل شعار. (آنندراج ) (ناظم الاطباء). تغافل شیوه . تغافل دستگاه . (آنندراج ). غافل و بی خبر. (ناظم الاطباء). از اسمای محبوب است . (آنندراج ) : حیران بی نیازی خوبان کسی مباد چون شد دل از نگاه تغافل پسند او. میرزا بیدل (از آنندراج ). رجوع به تغافل و دیگر ترکیبهای آن شود.