تغبیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تغبیر. [ ت َ ] (ع مص ) غبار آلودن بچیزی . گرد انگیختن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ لااله الااﷲ گفتن باربار. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). تهلیل و یا تردید صدا به قرائت و جز آن . (از اقرب الموارد). ◄ برانگیختن بر کار. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ غُبران خورانیدن مهمان را. (از اقرب الموارد).