تغتغه

تغتغه . [ ت َ ت َ غ َ ] (ع مص ) سخن واضح نگفتن . (منتهی الارب ). سخن گفتن بطریقی که فهمیده نشود و سخن واضح نگفتن . (ناظم الاطباء) (از دزی ج ١ ص ١٤٧). ◄ آواز کردن : سمعت لهذا الحلی تغتغة؛ ای اصاب بعضه ُ بعضاً فسمعت صوته ُ. (از اقرب الموارد). ◄ (ع اِ) آواز پیرایه . ◄ آواز خنده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ تنگی و درماندگی در سخن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).