تغفیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تغفیل . [ ت َ ] (ع مص ) به غفلت منسوب کردن . (تاج المصادر بیهقی ). بی خبر خواندن و غافل شمردن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). به غفلت نسبت کردن . (آنندراج ). غافل نامیدن کسی را. (از ذیل اقرب الموارد). ◄ احمق گردانیدن . (تاج المصادر بیهقی ). گول گردانیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). غافل گردانیدن کسی را. (از ذیل اقرب الموارد). ◄ کافی بودن ترا غیر تو با وجود غفلت تو. ◄ پوشیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).