تفاضل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
تفاضل . [ ت َض ُ ] (ع مص ) از یکدیگر افزون آمدن . (زوزنی ) (دهار) (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از غیاث اللغات ) (از آنندراج ). ◄ دعوی فزونی کردن هر یک بر دیگری . (از اقرب الموارد). ◄ افزونی جستن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ برتری و افزونی چیزی بر چیزی . (ناظم الاطباء). ♦ تفاضل دو عدد ؛ فزونی یکی بر دیگری . چنانکه ٣ تفاضل عدد ٨ است بر ٥. ♦ دارای تفاضل بودن ؛ دارای فزونی و برتری بودن . (ناظم الاطباء).