تفتن

تفتن . [ ت َ ت َ ] (مص ) مخفف تافتن است که گرم شدن و یکدیگر را گرم گردانیدن باشد. (برهان ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء) : چو از روز رخشنده نیمی برفت دل هر دو جنگی ز کینه بتفت . فردوسی . جز از دیدنی چیز دیگر نرفت میان من و اوخود آتش بتفت . فردوسی . روز سخت گرم شد و ریگ بتفت . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٤٩٣). ز تیغش همی دشت و گردون بتفت ز بانگش همی کوه و هامون بکفت . اسدی . ◄ شتافتن و دویدن و خرامیدن . (ناظم الاطباء) : چوزال سپهبد ز پهلو برفت دمادم سپه روی بنهاد تفت . فردوسی . و رجوع به تافتن و تابیدن و تفت و تفته و تاب شود.