تفییل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

تفییل . [ ت َ ] (ع مص ) ضعیف رأی خواندن . (تاج المصادر بیهقی ). زشت کردن رأی کسی را و منسوب کردن به خطا و سستی رأی و سست رأی گفتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): مدحت بقول صادق لم تفیل ؛ ای لم یفیل رأیک . (اقرب الموارد).